Sen Ölürsen Ben Zaten Ölürüm...

[perikizi]

Sen Ölürsen Ben Zaten Ölürüm

Hatırla..
Yeminler ederdik..
Sadece birbirimizin olacaktık.
Biz birbirimize aittik.
Olmazdı düşünülemezdi aksi.
Hiç bir vakit akla gelmezdi tersi.
Oralarda bir yerde, insanin elinin değdiği her yerde nefes aldiğim her saniyede, attığım her adımda, düşüncemde, fikrimde, zikrimde, umudumda, geleceğimde, hayallerimde, hep sen yoldaş oldun bana.
Karamsarlığımı alan da sendin beni heyecandıran da.
Sen bir renktin sen bir ümittin sen bir yaşam kaynağıydın.
Sen bir insanın başına gelebilecek en güzel şeydin.
Her sabah yüzüme tatlı tatlı gülerek selamlar her gece beni sensizliğe mahkum ederdin.
Kim yapabilirdi bunu senden başka?.
Hayır sadece sen.
Beni senlilik suçuyla sadece sen yargılardın.
Genelde cezam,Hafifletici nedenlerden kısa süreli sensizlikti.
Susardım bilirdim sen ne yaparsan doğrudur.
Gönül severdi katlanırdı Onur.

Nerden bilirdim bu kez canlı canlı mezara gömeceğini.
Bir bataklığın içine son gücünle beni iteceğini.
Kırdın kalemi verdin cezamı yüzüme bile bakmadan.
Bir kelime bile etmeden.
Dedim ne olur konuş susma nedir bu sessizlik?
Öğrendim...
içimden isyanlar ettim.
Meğer cezam müebbet sensizilik..
Çek silahı vur öldür beni dedim dinletemedim..

Evet sevgilim..
Batan bir güneş gibi ayrıldık.
Ne ağladık ne sizlandık ne bir zamanlar sımsıkı tuttuğumuz ellerimizi bırakmakta zorlandık.
Ne son sözümüz bu dedik ne elveda dedik ne iyi dileklerimiz oldu biribirimiz için.
Ne bir el, ne bir mendil salladık ne ardımıza dönüp baktık son kez..
Ne geçmişten bir kareyi hatırlamak istedik.
Ne sen kucağımda yıldızlara göz kırptık.
Ne beraberce son bir gece geçirmek isredik .
Sınırsızca hesapsızca..
Buna bile katlanamadık..
Ne bir çare aradık.
Ne bir yol bulmak için yola çıktık.
Ne sana yalvardım ne sen bana nazladın.
Ne ne olur diyebildim; ne de sen arkamdan bağırdın.

Biten bir şafak gibi ayrıldık..
Hiçbir şey olmamaış hiç bir şey yaşanmamış gibi davrandık.
Geçmişi yaşadıklarımızı kaale almadık.
Ne elveda, sadece sarıldık.
Hiç bir söz söylemeden ayrıldık
Ne bir yaş;ne biraz ağladık.
Ne erteyelelim dedik; ne bir defa sevgi sözcükleri kullandık.

Kayan yıldız gibi ayrıldık.
Ne konuştuk,ne sonumuz böyle dedik.
Hoşçakal diyemeden ayrıldık; ne bir sır ne bir umut sakladık.
Ne bir ümit besledik ne hadi son kez yeniden dedik.
İstemedik istemedik istemedik işte.
Biz kolaya kaçtık.
Hayır aslında bu kolay olan sandik.

Kolay olan bu değil aşkım.
Çünkü sen içimdesin sen benimsin sen benim içime işlemişsin.
Her yanım sensin.
Yediğimde içtiğimde ekmeğimde suyumdasın.
Sen aldiğim nefessin.
Ben senim;sende bensin.
Sen içimde özenle yetiştidirdiğim çiçeksin.
Ben sendeyim.
Sen bendesin..
Ben ölürsem ölürsün.
Sen benim sen sen sen benimsin işte..
Sen benim yaşam kaynağımsın ışığımsın.
Hala yollarda gözüm.
Yaşatmak için seni bütün gücüm.

Sen içimde ölürsen ben zaten ölürüm.
Sen çok derinimdesin.
Sen kalbimdesin.
Sen içimdesin
Sen ölürsen beni zehirlersin.
Sen bende, ben ölürsem ölürsün, sen ölürsen, ben zaten ölürüm...

Sen bende, ben ölürsem, ölürsün Sen ölürsen ben zaten ölürüm..